Smurfenwijn, zintuigen en hoe belangrijk is je glas eigenlijk?

blauwe wijn

Er zijn 2 soorten vrienden in het leven van een vinoloog. Wijnminnaars en wijnbarbaren. De eerste groep is net als ik dol op wijn. Die laatsten zetten me regelmatig de meest afschuwelijke sapjes voor. Meestal ook nog in zo’n duralex glaasje. Brrrrrr Kreeg laatst blauwe wijn te proeven. Blauwe wijn is raar! Je hersenen raken van slag. Denk aan de blauwe soep van Bridget Jones. Hilarisch. Het zette me wel weer even op scherp. Over mijn zintuigen. Hoe belangrijk die zijn bij proeven.

Wat vertellen je ogen je dan? En je neus? En je tastzin of gevoel?

Je ogen communiceren gelijk met je hersenen. Blauwe wijn klopt dus niet. Bij een witte wijn geven je ogen de info gelijk door. Je hoofd verwacht dan dus ook aroma’s en smaak van witte wijn. Die zul je ook gaan waarnemen. Omdat je hoofd je dat vertelt. Heel bizar. Idem dito met rood. Herinner mij een proeverij met zwarte glazen. Waarin je dus echt de kleur van de wijn niet kon traceren. Bijna iedereen ging toen de mist in met blindproeven. Je ogen doen namelijk niet meer mee. Zeker als de witte wijnen wat warmer geserveerd worden. En de rode wat koeler. Dan wordt het echt ingewikkeld. Je referentiekader valt helemaal weg. Zelfs ervaren proevers kunnen rood en wit niet meer onderscheiden. Je tastzin slaat op hol in als je met de temperatuur gaat spelen. Zuren komen op of worden juist minder. Andere aroma’s verschijnen. Wijn wordt strakker of juist filmender. Is trouwens geweldige manier om nepperige wijnbobo’s in de maling te nemen.

Wat blijft er dan over? Als je zicht en gevoel in de war brengt. Of uitschakelt. Dan worden andere zintuigen dus extra belangrijk. Je neus inderdaad. Brengt me weer bij de wijnbarbaren. Die hun wijnen schenken in duralex glaasjes. Beschuldigen mij van elitair gedrag. Omdat ik wijn wil in een echt glas. Op een hoog pootje. Met een tulpvormige kelk. En het liefst van heel dun kristal gemaakt. Zonder dik randje aan bovenkant van de kelk. Passend ook bij het soort wijn. Elitair? Helemaal niet! Ik leg het je uit. Zonder steeltje moet je het glas aan de kelk vasthouden. Dan warmt de wijn op door de warmte van je handen. Bovendien wordt de kelk vettig en dus minder transparant. En denk even aan de hapjes die je met je handen pakt. De geur van die haring zit dan ook aan je glas. Kansloos is dan je elegante witte wijn. die overleeft die haringgeur echt niet. Tenzij je het steeltje pakt. Dan gaat het goed. Die tulpvormige kelk is gemaakt om de aroma;s van de wijn vast te houden. En om te kunnen walsen met je glas. Komt er wat meer zuurstof bij en ruikt je wijn extra lekker. Als een kelk recht is? Dan vervliegen de aroma’s. Dat is zonde. Want die maken de wijn juist zo fijn. En dan het laatste punt. Dun kristal. Dat drinkt dus heerlijk. Zonder dik randje aan de kelk. De wijn golft moeiteloos je mond in en opent zich gelijk. Je proeft en ruikt meteen volop. Elke soort wijn heeft zijn eigen glas. Geloof me, het werkt! Een Bourgogne heeft een ander glas nodig dan een Bordeaux.

Die smurfenwijn? Dat was het niet hoor. Laf bubbeltje. Veel te zoet. Het leek meer op dubbeldrank die ik uit mijn jeugd herinner. Lijkt me prima op een dansfeest uit een petflesje. Voor de wijnbarbaren dan. Ik sla de blauwe wijn even over……